این روزها هرجا پا می‌گذاریم، حرف گرانی و زیاد بودن قیمت‌هاست. مردم آن‌قدر درگیر تهیه کالاهای اساسی و قیمت اقلام اولیه خوراکی هستند که دیگر کمتر کسی به فکر خرید لوازم منزل و تغییر دکوراسیون می‌افتد.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی ثامن پرس، این روزها هرجا پا می‌گذاریم، حرف گرانی و زیاد بودن قیمت‌هاست. مردم آن‌قدر درگیر تهیه کالاهای اساسی و قیمت اقلام اولیه خوراکی هستند که دیگر کمتر کسی به فکر خرید لوازم منزل و تغییر دکوراسیون می‌افتد. بی‌شک در این آشفته‌بازار افزایش قیمت لوازم منزل، خانواده‌هایی که قرار است جهیزیه دختران دم‌بخت خود را تهیه کنند یا جوانانی که قرار است بساط عروسی راه بیندازند و هرکدام باید چند قلم از لوازم برقی و لوازم منزل را تهیه کنند، با مشکلات بی‌شمار جور کردن هزینه خرید، گرانی و نیز کمیابی لوازم خانگی مرغوب روبه‌رو خواهند شد. آن‌طرف قضیه فروشندگان لوازم منزل هستند که دیگر خبری از مشتری‌های دم‌عید و خریداران پروپاقرصشان نیست. می‌توان گفت تنها مشتری‌هایشان هم همین تازه‌عروس و دامادها هستند که سقف پولشان مشخص است و مجبورند تمام اقلام را از نوع ارزان و متوسط و ضعیف بازار تهیه کنند. «با اصناف» این هفته ما به صنف فروشندگان لوازم خانگی اختصاص دارد.در ابتدا سری به پاساژ امیر می‌زنیم و اوضاع فروشندگان این صنف را از زبان خودشان می‌شنویم.

افزایش سه‌برابری قیمت اقلام خارجی‌ 

وحید هاشمی، نمایندگی فروش محصولات یک شرکت کره‌ای را در فاز یک این مجتمع دراختیار دارد و از سه‌برابر شدن قیمت‌ها نسبت‌به تابستان امسال می‌گوید. او اظهار می‌کند: در این اوضاع تحریم، دیگر لوازم خانگی خارجی به بازار نمی‌آید. هرازگاه نیز تعدادی از لوازم که در گمرک است، به بازار می‌رسد، اما با قیمت‌های سه‌برابر. با این قیمت‌ها اصلا مشتری وجود ندارد که به فکر بودن یا نبودن جنس باشیم.

خریدها، فقط برای جهیزیه

امیرحسین جمالی فروشنده‌ای است که عطای کار آزاد را به لقایش بخشیده و چوب حراج به دارایی‌اش زده است. او که اجناس مغازه‌اش را خالی کرده است، می‌گوید: ۴۵روزی است که در بازار رکود کامل است. هیچ خبری از مشتری نیست. خریدهای مردم فقط شامل ضروریات زندگی است و آن‌هایی هم که به بازار می‌آیند، با دیدن قیمت‌ها از خرید و تعویض وسایل منزل، منصرف می‌شوند.

او ادامه می‌دهد: مشتری‌ها فقط کسانی هستند که به‌خاطر خرید جهیزیه و حفظ آبرو و از سر اجبار می‌آیند و تا حد امکان خریدشان را کم می‌کنند. جمالی با ناراحتی می‌افزاید: درآمدمان در بعضی روزها به صفر هم می‌رسد و وقتی با این اجاره‌ها و مخارج زندگی، دخل‌وخرجم با هم نمی‌خواند، مجبورم مغازه را جمع کنم تا ضرر کمتری متحمل شوم.

سودجویی شرکت‌های داخلی

مسعود نظری فروشنده بلور و کریستال است. او از نبود کالای خوب و باکیفیت در بازار گله کرده، می‌گوید: واردات کالاهای باکیفیت خارجی تقریبا قطع شده است و همین مقدار بار موجود در انبارها را نیز تاجران تاجایی‌که تیغشان می‌برد، گران می‌دهند. کالای ایرانی هم هست اما جنس مرغوب داخلی که بتواند با جنس خارجی رقابت کند، با قیمت بسیار سنگین عرضه می‌شود.

او از سودجویی تاجران ایرانی می‌گوید و ادامه می‌دهد: تولیدکنندگان ایرانی همان کالایی را که مشابه چینی‌اش ۴٠٠هزار تومان است، به قیمت ٨٠٠هزار تومان به ما تحویل می‌دهند. قیمت‌ها افزایش یافته، درحالی‌که کیفیت ‌کالاها نه‌تنها افزایش نیافته، بلکه در بعضی کالاها کاهش نیز یافته است. به‌گفته او، فروشندگان هربار که برای خرید کالایی جدید به کارخانه‌ها مراجعه می‌کنند، با قیمت بیشتری ازسوی تولیدکنندگان روبه‌رو می‌شوند.او می‌افزاید: درآمد صنف ما دراصل از فروش جهیزیه است. چند روز قبل خانمی روی صندلی مغازه ما حالش بد شد و افتاد. او وقتی فهمید با مبلغی که دارد، نمی‌تواند کالای مدنظر را بخرد، آبرویش را در خطر دید و از هوش رفت!

گرایش به‌سمت کالای قاچاق

او می‌گوید: در خرید کالای ایرانی، بیشتر از آنکه از کارگران ایرانی حمایت شود، از تاجران حمایت می‌شود که هر طور بخواهند، عمل می‌کنند و با قیمت‌های دلخواه کالای خود را به بازار ارائه می‌کنند. او مشکل دیگر این صنف را وجود اجناس قاچاق در بازار دانسته، می‌گوید: وقتی قیمت کالاهای موجود در بازار سرسام‌آور است، مشتری هم به‌ناچار به‌سمت خرید کالای قاچاق می‌رود.وی می‌افزاید: با این وضعیت بازار به‌جای حمایت از فروشندگان، هر روز به تعداد پاساژها و مجتمع‌های تجاری شهر اضافه می‌شود.

کمبود جای پارک در سرای بلور

پس از مجتمع امیر به سرای بلور می‌رویم تا اوضاع این بازار قدیمی را از زبان کسبه آن بشنویم. مصطفی محمدیان، فروشنده لوازم خانگی، وقتی متوجه حضور دوربین ما می‌شود، جلو می‌آید و می‌گوید: در این بازار، مشکل جای پارک داریم. از صبح تا شب صاحبان مغازه‌ها ماشین‌هایشان را جلوی مغازه خود می‌گذارند و مشتری نمی‌تواند توقف کند. برای رفع این مشکل ۵٠٠امضا از کسبه محل گرفته‌ایم و درخواست اجرای طرح الیت در بازار را داده‌ایم اما نمی‌دانم به چه دلیلی با آن موافقت نمی‌شود؟

او اضافه می‌کند: شهرداری برای ما پارکینگ نمی‌سازد. «شب‌بازار» این نزدیکی را هم که از آن به‌عنوان پارکینگ استفاده می‌کردیم، خراب کردند. راهنمایی‌ورانندگی هم به‌محض اینکه مشتری دوبله پارک می‌کند، قبض جریمه صادر می‌کند. لااقل اتحادیه برای پارکینگ کاری بکند تا همین چند مشتری هم که گذارشان به اینجا می‌افتد، منصرف نشوند.

او به ماشین‌های حمل بار اشاره می‌کند و می‌افزاید: ما برای وانتی‌ها هم برنامه‌ای داریم. بیشتر آن‌ها را می‌شناسیم و با صدور کارت برایشان، قانونی ایجاد کرده‌ایم تا بتوانند یکی‌دو ساعت، رایگان توقف کنند و با خیال آسوده، بار مشتری را حمل کنند و به مقصد برسانند.

پرداخت مالیات سنگین برای معاملات انجام‌نشده

امیررضا محتشمی، فروشنده دیگری است که بزرگ‌ترین مشکل را نبود کالا می‌داند. وی بیان می‌کند: جنس مغازه که جور نباشد، مشتری ناراضی بیرون می‌رود. جنس خارجی که در بازار نیست، برای جنس داخلی هم مواد اولیه وارد نمی‌شود؛ مثلا گرانیت قابلمه اصلا موجود نیست. هرچه هم به کارخانه مراجعه می‌کنیم، فایده‌ای ندارد. برخی کارخانه‌داران کالاها را انبار کرده‌اند تا گران‌تر شود. بدیهی است که وقتی کالایی در بازار کم باشد، قیمت آن به‌طور غیرمنطقی افزایش می‌یابد. وی می‌افزاید: متاسفانه هیچ نظارتی ازسوی اتحادیه وجود ندارد تا در این وضعیت بازار، کارخانه‌ها را ملزم به عرضه جنس کنند.او تصریح می‌کند: با این اوضاع که دخل‌وخرج اصلا با هم نمی‌خواند، اداره مالیات بدون بازرسی و فقط برپایه حدسیات خودش مالیات تعیین می‌کند. همین امسال که فروش چندانی نداشته‌ایم، برای من ٨میلیون تومان مالیات تعیین شده است و حتی برای انبارها و تابلو هم مالیات دریافت می‌کنند.حاج‌محسن معماری، از قدیمی‌های بازار، که به‌گفته کسبه محل، از تاجران قدیمی است، نیز بیان می‌کند: وقتی خودمان نمی‌توانیم کالاهای مدنظر را تهیه کنیم، چطور می‌توانیم با مشتری راه بیاییم و جنس را به‌صورت اقساط تحویل بدهیم؟

او ادامه می‌دهد: درکنار گرانی اجناس خارجی، کیفیت اجناس داخلی هم کاهش یافته است و در پاره‌ای مواقع اصلا ارائه‌شدنی نیست. ما به توزیع کالای ایرانی علاقه داریم اما عرضه برخی تولیدات داخلی به اعتبار خود ما هم لطمه می‌زند.

گران، بی‌‌کیفیت، بی‌تنوع

احسان معصوم‌زاده به عنوان یکی دیگر از فروشندگان لوازم خانگی می‌گوید: ما، هم کالاها را گران می‌خریم و هم مشتری نداریم. بیش از ٧٠٠میلیون سرمایه در مغازه دارم اما حتی به اندازه سود بانکی، فروش ندارم. مردم برای تهیه جهیزیه‌ای که قبلا ٣٠ تا ۴٠میلیون تومان تمام می‌شد، حالا باید حداقل ١٠٠میلیون تومان هزینه کنند.وی ادامه می‌دهد: درست در همان روزی که مسئولان از کاهش قیمت در محصولات داخلی صحبت کردند، یکی از برندهای معتبر یخچال‌ و فریزر، ١۵درصد قیمت اجناسش را گران کرد.او از سهمیه‌ای شدن اجناس هم می‌گوید و اظهار می‌کند: تنوع هم دیگر وجود ندارد؛ مثلا از ماشین لباسشویی فقط ۵دستگاه برای نمایندگی ارسال می‌شود و از جاروبرقی که ٢٠مارک و مدل متفاوت داشت، درحال‌حاضر فقط دو سه قلم در بازار وجود دارد، بنابراین چطور می‌توانیم از مردم توقع داشته باشیم جنس بی‌کیفیت، گران و بدون تنوع را بخرند؟او مشکل دیگر صنف لوازم‌خانگی را برگزاری پیاپی نمایشگاه‌ها می‌داند و بیان می‌کند: وقتی در فواصل کوتاه نمایشگاه برگزار می‌شود، مردم با تصور اینکه می‌توانند در آنجا اجناس را ارزان‌تر تهیه کنند، دیگر برای خرید به بازار نمی‌آیند و این کار مانع کسب‌وکار ماست، درحالی‌که قیمت نمایشگاه با قیمت بازار تقریبا برابر است و فقط کاسبی ما کساد می‌شود.

کمبود مواد اولیه

برای شنیدن پاسخ مسئولان، به‌سراغ رئیس اتحادیه صنف بلور و چینی مشهد می‌رویم. حسین بهنام با رد کاهش کیفیت کالاهای ایرانی بیان می‌کند: خوشبختانه وضعیت کیفی بلور و کریستال خوب است و کالاهایی با بهترین کیفیت داریم.وی دلیل کم شدن کالای ایرانی در بازار را نبود مواد اولیه دانسته، می‌گوید: هنگامی که مواد اولیه کم است، بدیهی است که تولید و درنهایت عرضه کم می‌شود اما همیشه بازار این‌طور نمی‌ماند و به همین دلیل، تولیدکنندگان هیچ‌وقت اعتبار برند خود را خراب نخواهند کرد.او همکاری کارخانه‌ها و تولیدکنندگان را با فروشندگان مشروط به پرداخت نقدینگی دولت برای تهیه مواد اولیه می‌داند و بیان می‌کند: در شرایط موجود، کارخانه‌ها هم به‌صورت تمام‌وقت و در تمام بخش‌ها فعال نیستند و باید بپذیریم که شرایطِ تولید فعلا همین‌گونه 

است. در ادامه نیز تلاش ما برای گفت و گو با رئیس اتحادیه لوازم خانگی به ثمر نرسید.

اجرای الیت، مشروط به تصمیم شورای هماهنگی ترافیک

مدیرعامل شرکت ترافیک هوشمند الیت نیز با اشاره به اینکه الیت غیر از کوچه‌های احمدآباد به هیچ فرعی دیگری ورود پیدا نکرده است، بیان می‌کند: تصمیم‌گیری اصلی برای اینکه خیابان یا کوچه‌ای تحت پوشش الیت باشد، برعهده شورای هماهنگی ترافیک استان است و ما فقط نامه‌هایی را که از مردم به دستمان می‌رسد، به این شورا منتقل می‌کنیم. مهدی اسدی تاکید می‌کند: طرح الیت فقط با نگاه ترافیکی در خیابان‌ها اجرا می‌شود، ضمن اینکه درخواست‌های زیادی برای اجرای این طرح در مناطق مختلف شهر داریم. 

 

 

به نقل از شهرآرا

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: