ایستگاه راه‌آهن مشهد یکی از ایستگاه‌هایی است که بیشترین حجم تردد ریلی کشور را به خود اختصاص داده است

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی ثامن پرس، ایستگاه راه‌آهن مشهد یکی از ایستگاه‌هایی است که بیشترین حجم تردد ریلی کشور را به خود اختصاص داده است؛ ایستگاهی که به‌دلیل تعدد حضور مسافران، همواره حاشیه‌هایی نیز در اطراف خود دارد؛ از حضور دلالان مسافربر که در نقش دلال سلامت نیز فعالیت می‌کنند تا گرانی بلیت در مسیرهای برگشت، طولانی شدن پروژه عمرانی میدان راه‌آهن و... . در گزارش سرزده این شماره، قرار است به‌سراغ ایستگاه مرکزی راه‌آهن مشهد برویم.

در همین ابتدای ورودمان، به‌سمت گیت‌های کنترل بلیت مسافران می‌رویم. در این قسمت، تابلویی قرار دارد که درمورد بسته شدن گیت کنترل بلیت، پنج دقیقه قبل از حرکت قطار، به مسافران هشدار داده است.

همان‌طور که با مامور گیت کنترل درحال بحث کردن است، ما هم می‌رسیم. او بازنشسته یکی از ارگان‌های نظامی است. وقتی ماجرا را جویا می‌شوم، می‌گوید: ما برای دو ساعت مختلف، بلیت تهیه کرده‌ایم و می‌خواستیم جای یک نفر را با نفر دیگر عوض کنیم؛ به این ترتیب که یکی از ما ساعت١۴ و نفر دیگر ساعت١۶:١٠ حرکت کند. از مأمور گیت درخواست کردم ساعت١۴ حرکت کنم و مسافر دیگر ساعت١۶:١٠، اما قبول نکرد.

او ادامه می‌دهد: درمقابل این همه سخت‌گیری بیجا، دیروز ما پنج دقیقه دیر رسیدیم و یک میلیون و ٩٠٠هزار تومان پول بلیتمان از بین رفت.

در همین شلوغی گیت کنترل، خانم مسنی که به‌همراه چند خانم دیگر با قدم‌های شتابان به گیت نزدیک می‌شوند، سراغ قطار قم را می‌گیرند اما مامور کنترل به آن‌ها می‌گوید: «خانم! قطار حرکت کرد.» خانم مسن معترض شد و می‌گوید: ساعت حرکت، ١٣:٢۵ بوده و حالا هم ١٣:٢۵ است اما انگار بحث فایده ندارد و مامور کنترل گیت، همان جمله اول را تکرار می‌کند.

یکی از باربرها نیز می‌گوید: اگر به قطار برسند، می‌توانند سوار شوند. ولی اگر نرسند، پول بلیت‌ها به آن‌ها برگردانده نمی‌شود.

مسافر که به‌شدت آشفته شده است، اصرار می‌کند با یک مقام مسئول در ایستگاه صحبت کند و درحالی‌که همچنان صدای گلایه و غر زدنش به گوش می‌رسد، به‌سراغ باجه معاونت مسافری می‌رود اما این‌گونه پاسخ می‌شنود: «به ما مربوط نیست و باید به دفتر امور مسافران مراجعه کنید.»

حرکت؛ رأس ساعت

ما هم به‌همراه این مسافر به دفتر امور مسافران می‌رویم. خانم علیمردانی که از تهران آمده است، به متصدی مربوط می‌گوید: ساعت١٣:٢۵ برای قم بلیت داشتم. بلیتم مربوط به سه روز قبل بود اما چون بیمار بودم، تاریخ آن را با امروز عوض کردم. حالا سوالم این است که مگر ساعت حرکت، ١٣:٢۵ نبوده است؟

متصدی باجه با خونسردی میان حرف این مسافر می‌دود و در پاسخ می‌گوید: بله، بوده است اما قطارها رأس ساعت حرکت می‌کنند. مسافر قطار قم با استیصال می‌گوید: پس تکلیف من چه می‌شود و پاسخ می‌شنود: تکلیف روشن است؛ باید دوباره بلیت تهیه کنید!

اما مسافر قم دست‌بردار نیست و می‌گوید: می‌دانم که قطار تا یک ساعت دیگر هم حرکت نمی‌کند؛ چون روند کنترل‌ مسافران طول می‌کشد و دوباره پاسخ می‌شنود: در طول روز ۴٠قطار را روانه می‌کنیم بدون اینکه تاخیری در کار باشد، مگر اینکه قطار مربوط، مشکل فنی داشته باشد.

ایستگاه گران

وارد هر بخش که می‌شوم، در آن دستگاهی تعبیه شده است که مسافران با فشار دادن یکی از چهار دکمه موجود، میزان رضایت از خدمات آن بخش را اعلام می‌کنند.

به‌سراغ مسافر دیگری که راهی نیشابور است، می‌روم. او می‌گوید: در تمام دفعاتی که از قطار استفاده کردم، مشکل خاصی در تردد با قطار وجود نداشت. حُسن بزرگ مسافرت با قطار، حرکت به‌موقع و امنیت تردد است.

مسافر دیگری که از فروشگاه، دو بسته نان و یک نوشیدنی کوچک خریده است، درحالی‌که به قیمت‌ها معترض است، می‌گوید: قیمت‌ها با بیرون از راه‌آهن بسیار متفاوت است. بابت همین خرید مختصر، ٢۵هزار تومان از من پول گرفتند. اگر مجبور نبودم، قطعا از این فروشگاه‌ها چیزی نمی‌خریدم.

بازدید از موزه در زمانی محدود

در قسمتی دیگر از ایستگاه، نمایشگاه موزه ریلی راه‌آهن قرار دارد. چند مسافر جوان که به‌گفته خودشان هنوز یک ساعت تا زمان حرکت قطار فرصت دارند، برای تماشای موزه آمده‌اند اما از اینکه با در بسته مواجه شده‌اند، گلایه‌مند هستند. روی تابلوی کنار موزه نوشته شده است: «ساعت بازدید، عصر ١۵ الی ١٧ و شب ١٩ الی ٢١.» یکی از همین مسافران می‌گوید: چرا باید ساعات بازدید این‌قدر محدود باشد که همه مسافران نتوانند از موزه دیدن کنند؟

در همین حین، بلندگو از مسافران یکی از مسیرها می‌خواهد برای کنترل بلیت و سوار شدن به قطار، به سکوی شماره یک مراجعه کنند و مسافران روانه گیت‌های کنترل می‌شوند. در قسمت صندوق امانات چند مسافر عرب‌زبان حضور دارند. متصدی سعی می‌کند به آن‌ها بفهماند که ورودی یک ساعت اول، ۶٠٠تومان است و بعد از آن برای هر ساعت، مبلغ ٢۵٠تومان باید بپردازند.

آقای صفدری هم به‌همراه اعضای خانواده‌اش از قزوین به مشهد آمده است. او که اولین‌بار است به مشهد سفر می‌کند، از برخورد کارکنان داخل قطار راضی به نظر می‌رسد.

مسیر برگشت با بلیت گران‌تر!

مسافر دیگری درحالی‌که یک گوشش به بلندگوی اطلاعات ایستگاه است، با من هم‌کلام می‌شود و می‌گوید: از قزوین بلیت را ١٣٨هزار تومان گرفتم و از این طرف که می‌خواهم برگردم، چون قطار ارزان‌تر نبود، باید با بلیت ١٨٨هزار تومانی برگردم.

او بیان می‌کند: درمجموع مشکلی در راه‌آهن مشهد ندیدم اما درمورد نظافت باید بگویم چون هنوز کار فضای بیرون راه‌آهن تمام نشده است، گاهی‌اوقات گردوخاک وارد ایستگاه می‌شود و باوجودی‌که نظافت‌چی‌ها به‌طور مداوم درحال تمیز کردن کف محوطه درونی ایستگاه هستند، بازهم ایستگاه تمیز نمی‌شود. ظاهرا مسئولان وعده داده بودند در دهه فجر، پروژه عمرانی میدان راه‌آهن به اتمام می‌رسد اما فعلا که از اتمام آن خبری نیست.

در قسمت استرداد بلیت، یکی از مسافران بلیت‌به‌دست به متصدی مربوط می‌گوید: می‌خواهم بلیت همدان را با بلیت قزوین عوض کنم و این‌گونه پاسخ می‌شنود: امروز همه قطارها پر است. اگر فرضا کسی هم پیدا بشود که بخواهد بلیتش را با شما عوض کند، باید نصف پول بلیت را بابت خسارت بپردازید و مسافر هم می‌گوید: قبول می‌کنم. چاره‌ای ندارم.

خانم امام‌وردی درحالی‌که با یک دست چمدانش را و با دست دیگر، دست دخترش را گرفته است، از اطلاعات کمک می‌خواهد. وقتی علت را جویا می‌شوم، می‌گوید: مشکل که ندارم، ولی جالب است ما سه نفریم و برای هر کدام‌مان در یک کوپه بلیت صادر شده است. می‌خواستم ببینم برای عوض کردن کوپه باید با کدام قسمت صحبت کنم که گفتند با رئیس قطار باید صحبت کنید.

ایستگاهی که در شأن مشهد نیست

مسافر دیگری که منتظر اعلام ساعت حرکت قطار است، می‌گوید: با وجود اینکه بیش از نیمی از ظرفیت ریلی کشور مخصوص مشهد است، همیشه در مسیر برگشت از مشهد به تهران، برای تهیه بلیت دچار مشکل می‌شویم و گاهی تا چند ساعت مانده به حرکت، باید به‌دنبال بلیت یا ظرفیت کنسلی بلیت‌ها باشیم.

او نقدی هم به ساختمان قدیمی راه‌آهن مشهد دارد و می‌گوید: با وجود زیبایی، این ساختمان قدیمی نیازمند توسعه و نوسازی است. مشهد ظرفیت پذیرش مسافران زیادی را دارد اما ایستگاه راه‌آهنش در شأن و حد این شهر و مسافرانی که از این طریق تردد می‌کنند، نیست.

مسافربر یا دلال سلامت و تفریح؟

با یکی دیگر از مسافران در بیرون از ایستگاه صحبت می‌کنم و او می‌گوید: مسافربرهای شخصی، امان مسافران را بریده‌اند و وقتی از قطار پیاده و وارد سالن می‌شویم، مدام جار می‌زنند و از خودرو سواری ارزان می‌گویند اما وقتی قرار است سوار خودرویشان بشویم، کرایه را گران محاسبه می‌کنند، ضمن اینکه اغلب ماشین‌هایشان فرسوده است.

او می‌افزاید: برخی از آن‌ها وقتی با زائران خارجی روبه‌رو می‌شوند، در نقش یک دلال، هم می‌خواهند برای مسافران عرب‌زبان هتل پیدا کنند، هم آن‌ها را به مناطق گردشگری مشهد ببرند و هم به دکتر زیبایی معرفی کنند. او تصریح می‌کند: متأسفانه برخی از همین مسافربرهای شخصی تا می‌توانند، مسافر داخلی و خارجی را تیغ می‌زنند و این اقدام گاهی به قیمت آبروی تمام مشهدی‌ها تمام می‌شود، با این حال هنوز اقدامی برای سامان‌دهی آن‌ها انجام نشده است.

 

 

به نقل از روزنامه شهرآرا

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: