فضیلت گریه بر امام حسین (ع) باعث تعجب برخی شده و سوال می کنند که آیا واقعا همه گناهان صغیره و کبیره با گریه بر امام حسین (ع) محو و نابود می شود؟

به گزارش ثامن پرس، اشک و گریه بر امام حسین (ع) فضیلت بسیار زیادی دارد و در احادیث ائمه اطهار علیهم السلام نیز مورد سفارش و تأکید بوده است. اما برخی افراد در مورد فضیلت گریه بر مصائب امام حسین (ع) با شک و تردید برخورد کرده و سوال هایی را مطرح می کنند که برای روشن شدن ابعاد دقیق این بحث باید نکات زیر را یادآور شد.

 قرآن کریم تأیید کننده محو و نابودی گناهان در برابر حسنات است

پروردگار در آیه 114 سوره هود می فرماید إِنَّ الْحَسَنَاتِ یُذْهِبْنَ السَّیِّئَاتِ  پس به صورت قطع نیکی ها باعث زدودن پلیدی ها است. از این آیه استفاده می گردد که حبط یا باطل شدن اثرات گناهان توسط حسنات یک مشی و اسلوب الهی و قطعی است. گرچه اکثر مفسران در تفسیر این آیه بر اهمیت نماز اشاره کرده و تأثیر نماز را بر حبط گناهان گذشته غیرقابل انکار می دانند.

 

مراتب و نیت گریه و اشک بر امام حسین (ع)

همه ما زمانی که وصف مظلومیت امام حسین (ع) را می شنویم منقلب شده و اندوه فراوان سراسر وجودمان را فرا می گیرد. اما نکته ای که باید به آن اشاره کرد این است که نیت و انگیزه این اشک ریختن در افراد مختلف متفاوت است. کسی ممکن است تنها به خاطر مصائب حضرت بر وی بگرید اما کسی ممکن است گریه ای که می کند از سر ناتوانی در کمک به حضرت است که مثلا ای کاش من در آن صحنه حضور داشتم تا جانم را فدا می کردم. افراد مختلف از نیت عمل خود بهره مند می شوند و ثمرات آنها متفاوت است.

عزاداری

گریه بر امام حسین رقیق کننده احساسات و پاک کننده قلب از رجس و گناه است

 

فضیلت گریه بر امام حسین (ع) در سایه رعایت واجبات و ترک محرمات

سوره مائده آیه 27 به صورت روشن و شفاف بیان می کند که انما یتقبل الله من المتقین خداوند تنها از پرهیزکاران و متقین است که می پذیرد. پس تقوا و رعایت واجبات و ترک محرمات عملا شرط قبولی است. کسی که اهل نماز نیست یا آن را سبک می شمارد، اگرچه گریه اش بی اثر نیست؛ ولی گریه تنها او را اهل بهشت نمی کند . امام محمد باقر (ع) نیز می فرمایند : هرکس اطاعت خدا را کند و - همراه آن - به ما محبت ورزد ، دوست ما است . هر کس معصیت خدا را کند ، تنها محبت ما برایش سودی ندارد. (بحارالانوار)

 

توجه به زمینه های معرفتی، عقلانی و آگاهی بخش گریه بر امام حسین (ع)

شور و شعور دو بال حرکت انسان در مسیر الهی است. شور که از هیجان، احساسات و جنبه های روانی سرچشمه می گیرد قطعا باید با شعور - که از تحلیل و آگاهی آفریده می شود-  همراه شود. گریه بدون معرفت و شناخت نمی تواند به تنهایی باعث سعادت فرد شود چرا که گریه ی عارف به یک قضیه با گریه ی جاهل به کُنه و ماهیت آن مسئله به هیچ عنوان یکسان نیست. هَلْ یَسْتَوِی الَّذِینَ یَعْلَمُونَ وَالَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ. پس باید از قبل از گام برداشتن به مجالس روضه و مرثیه نسبت به مطالعه و شناخت ابعاد قیام آن حضرت پرداخت و از سوی دیگر خود نکات مطرح شده در محافل مذهبی باید محل مداقه و تحقیق بیشتر قرار گیرد.

 

با دوستان خود به اشتراک بگذارید: