با فرا رسیدن دهه فجر، مروری بر اتفاقات و تولیدات سال های ابتدایی انقلاب شیرینی خاصی دارد. یکی از حوزه هایی که هنوز هم جذابیت خودش را حفظ کرده، موسیقی است. شاید به جرأت بتوان گفت اولین هنری که در انقلاب دیده شد و همراهی کرد هنر موسیقی بود.

به گزارش ثامن پرس، با فرا رسیدن دهه فجر، مروری بر اتفاقات و تولیدات سال های ابتدایی انقلاب شیرینی خاصی دارد. یکی از حوزه هایی که هنوز هم جذابیت خودش را حفظ کرده، موسیقی است. شاید به جرأت بتوان گفت اولین هنری که در انقلاب دیده شد و همراهی کرد هنر موسیقی بود. آهنگ ها و سرودهایی که انصافاً پس از گذشت سال ها و پیشرفت های فنی در حوزه موسیقی هنوز هم شنیدنی اند و دلنشین. در زمانه ای که انواع موسیقی با کیفیت های گوناگون به راحتی قابل شنیدن هستند دل دادن به آهنگ های انقلابی حال و هوای خوبی به مخاطب می دهد.

کار شعرا، موسیقی دانان، آهنگ سازان و خوانندگان انقلابی به شدت بالا گرفته بود که انگار همزمان با بهار انقلاب، بهار دیگری را در فعالیت های خود تجربه می کردند.

چنین شد که مجموعه ای از سروده ها و آهنگ های حماسی و ماندگار انقلابی پدید آمد که بیشتر آنان هنوز هم پس از گذشت چهار دهه از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی برای مردم به ویژه کسانی که خود آن دوران را تجربه کرده اند، تازگی دارد و سرشار از خاطرات پرغرور روزهای ایثار و اراده است. در میان شمار زیادی از سرودهای انقلابی که در سال 57 و کمی قبل و بعد از آن اجرا شد. بعضی از سروده ها از حلاوتی ویژه برخوردارند و بیشتر از بقیه در ذهن ها ماندگار شده اند که از جمله آنان می توان به سروده های «خمینی ای امام»، «بانگ آزادی»، «بوی گل سوسن و یاسمن آید»، «بهمن خونین جاویدان»، «هوا دلپذیر شد گل از خاک بردمید» و... اشاره کرد.

طلایه داران

در دهه اول انقلاب بزرگانی مانند استاد قره باغی و راغب و گلریز فعال بودند اما جوانانی مثل استاد حسام الدین سراج (که اولین آلبوم موسیقی انقلاب را ارائه می کند) در دهه های بعد صرفاً به موسیقی سنتی می پردازند و پس از این خالی شدن صحنه موسیقی انقلاب، خوانندگان دیگری هم این علم را نیافراشتند و بخش دولتی و صدا و سیما هم به علل گوناگون نتوانستند کاری از پیش ببرند. سال های بین 1356 تا 1360 بی شک یکی از دوره های فراموش نشدنی در تاریخ حوادث این کشور است که به جرأت می توان آن دوران را یک جهش مطلق فرهنگی برای مردم ایران دانست که تأثیرات شگرف آن بر تمام معادلات سیاسی و فرهنگی بین الملل به وضوح عیان بوده است.

یکی از ارزنده ترین گام های موسیقی آن دوران، حرکت گروه شیدا به سرپرستی استاد محمد رضا لطفی هنرمند ارزنده در موسیقی سنتی و معاصر ایران است. لطفی به همراه عده ای از هنرمندان توانمند زمان خود نظیر آقایان حسین علیزاده و پرویز مشکانیان و کامکارها و چند خواننده نامی و شاعران روشن بین زمان خود، کانونی به نام چاوش به وجود می آورند که در نتیجه تشکیل آن کانون 10 اثر به یاد ماندنی و تأثیرگذار در ذهن وروح مردم انقلابی و جوانان دانشگاهی و مبارزان صف اول درگیری با استبداد طاغوت را رغم می زند.

سروده های مردمی

همزمان با انقلاب ایران، مردم به صورت خودجوش سروده های انقلابی می ساختند. نظیر این سروده ها را می توان شامل: ای شاه خائن، آواره گردی... و یا سرود الله الله، قسم به اسم آزادی و دیو چو بیرون رود.... و چند سرود دیگر اشاره کرد که این قسم آثار مردمی بسیار بسیار در بین عوام و توده های اجتماعی مردم رواج داشت و با آن ها شور و حالی را تجربه می کردند که تلاش و مبارزه آن ها را دوصد چندان می کرد.

 

جای خالی حمید

346147_152

دهه فجر امسال را بدون استاد سبزواری سپری خواهیم کرد. پدر شعر انقلاب که بی تردید در هر اثر ماندگار موسیقایی انقلاب ردپایی از وی دیده می شود.

دو شعر «خمینی ای امام» و«آمریکا، آمریکا، ننگ به نیرنگ تو» در خاطره کسانی که در صف انقلاب حضور داشتند یادآور خاطره های ماندگار و شیرینی است.

قبل از انقلاب فعالیت های سبزواری در تهران بیشتر شد تا آنجا که ماندگارترین سرودهای انقلاب اسلامی ایران را سرود و برای همیشه هنر متعهد خود را در ذهن و حافظه تاریخی میلیون ها ایرانی مسلمان ثبت کرد. شعر حمید، شناسنامه زمانمند انقلاب است، زیرا کمتر حادثه یا رویدادی است که انعکاسی از آن در شعر او نباشد. شاعر با حساسیت ویژه خویش، هر رویداد مهم تاریخ معاصر ایران را با گل واژه های شعرش در حافظه زمانه نقش کرده است تا آیندگان از یاد نبرند که نسل گذشته در چه شرایط دشواری از آرمان ها و انقلابش دفاع کرده است.

هر چند استاد سبزواری به لحظ سیاسی زندگی فعالانه و پرماجرایی داشته است، اما در زندگی خانوادگی همواره در کسوت همسری مهربان و همدل و پدری دلسوز و متین ظاهر شده و زندگی آرامی را تجربه کرده بود.

از آثار حمید سبزواری می توان به: دیوان اشعار، کاروان سپیده، یاد یاران، سرود درد، گزیده ادبیات معاصر و سرود سپیده اشاره کرد.    

صبح نو