هدف فقط یک مقایسه کوچک از دو قاب متفاوت به عنوان نماد سینمای ایران است.

به گزارش ثامن پرس، اصغر فرهادی جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی را از آن خود کرد. در اینجا نمی خواهیم بگوییم که موضوع فیلم فروشنده تا چه حد هنجار شکن بوده و چه اثرات فاجعه باری را برای جامعه مسلمان ایران به ارمغان می آورد، قصد نداریم در این باره صحبت کنیم که چگونه ممکن است که خواهر امیر قطر حامی یک فیلم ایرانی شود؟ کشوری که به خون ایران و مردمش تشنه است. آیا جز این است که قطر بخشی از سرمایه اش را صرف تغذیه تسلیحاتی داعش کرده و ایران را دچار تهدید نظامی می کند و از سوی دیگر به امثال اصغر فرهادی بودجه مالی می دهد تا فیلمی بسازند برای استحاله فرهنگیِ ایران؟ بنا نداریم که فیلم فروشنده را به طور فنی و ارزش محور مورد نقد و بررسی قرار دهیم.

هدف فقط یک مقایسه کوچک از دو قاب متفاوت به عنوان نماد سینمای ایران است

قاب عکس اول مربوط به سید محمود رضوی و سیمرغ سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر برای فیلم ماجرای نیمروز است.

photo_2017-03-01_12-39-33

فیلمی که با تمام حاشیه های جشنواره فجر و با وجود سنگ اندازی های فراوان به دلیل استقبال و رأی مردمی بسیار بالا به سیمرغ بلورین خود رسید. همه تلاششان را به کار بردند تا این فیلم و عواملش به حاشیه رانده شوند اما به دلیل حمایت مردمی موفق نشدند. رضوی بعد از اعلام نام فیلم، برای دریافت سیمرغ به روی سِن می آید؛ در کنارش دختر کوچکی قرار دارد که آمده است تا با قد و قواره کوچک خود و با زبان بی زبانی، حرف بزرگی بزند. حجاب کامل و زیبای این دختر تمام بازیگران خود شیفته حاضر در سالن که برای خودنمایی هر روز با لباس های رنگارنگی به محل جشنواره می آمدند را به چالش می کشد. آن روزها عکس محمود رضوی و دخترش نماد سینمای ایران معرفی می شود و به نوعی برای جشنواره فجر آبرو داری می کند.

قاب عکس دوم مربوط به تصویری است که نمایندگان اصغر فرهادی در مراسم اسکار حضور دارند. انوشه انصاری و فیروز نادری.

1178196_7f5b6a4f-bd71-414e-acd7-993c0eaa55aa

تصویری که نمادی از ایران و ایرانی در آن حضور ندارد، از ظاهر و اعتقادات فیروز نادری گرفته تا پوشش انوشه انصاری  که حتی نمی توان به راحتی این تصویر را در رسانه ها منتشر نمود. در جشنواره انوشه انصاری متنی را از سمت اصغر فرهادی برای حاضران در سالن قرائت می کند تا به زعم خود نشان دهد که تا چه حد در آمریکا فضای باز سیاسی و فرهنگی وجود دارد.

در آخر

حال با مقایسه این دو تصویر و ذوق زدگی بعضی از هنرمندان و مسئولین از یک اسکار سیاسی دیگر، جایی هم برای امیدواری به متولیان فرهنگی کشور باقی می گذارد؟