من وقتی در مراسمی که برای امام حسین علیه السلام میگیریم از امام حسین علیه السلام صحبت می کنم نمی توانم اشک هایم را نگاه دارم. می پرسند چگونه اینطور گریه می کنید؟ می گویم این از قلب است. تاریخ را نباید فقط با این دیدگاه نگاه کرد که یک امام حسینی آمد و مظلومانه شهید شد.

روز گذشته عکسی توسط یکی از پایگاه های خبری منتشر شد که شخصی اهل تسنن در حرم علی ابن موسی الرضا علیه السلام مشغول نماز خواندن بود. در ابتدا متن پاراگراف زیر را بخوانید.

«من وقتی در مراسمی که برای امام حسین علیه السلام میگیریم از امام حسین علیه السلام صحبت می کنم نمی توانم اشک هایم را نگاه دارم. می پرسند چگونه اینطور گریه می کنید؟ می گویم این از قلب است. تاریخ را نباید فقط با این دیدگاه نگاه کرد که یک امام حسینی آمد و مظلومانه شهید شد. بلکه باید تاریخ را درست دید. امام حسین علیه السلام اسلام امتی، اسلام پیامبر صلی الله علیه و آله را احیا کرد. اسلام مقابله با استکبار را احیا کرد.»

نماز اهل سنت در حرم

این جملات ابتدایی متن به ظاهر شروع خوبی برای یک متن نیستند و انگار از وسط متنی دیگر بریده شده اند. کمی صبر اما مساله را آسان تر می کند.

یکی از اساسی ترین مشکلاتی که در حوزه وحدت اسلامی در جامعه ایرانی و البته در جوامع عرب وجود دارد داشتن پیش زمینه های ذهنی غلط نسبت به طرف مقابل است. این پیش زمینه ها طبیعتا بیشتر در مناطقی که امکان تعایش بین شیعه و سنی کمتر نمود بیشتری دارد.

به خوبی به یاد دارم در دوران دانشجویی یکی از دوستانم مرتب در ایام ولادت ها تبریک و در شهادت ها پیام تسلیت برایم می فرستاد. نام اش هم به نام نامی علی ابن موسی الرضا، رضا بود. اما نکته جالب ماجرا آنجاست که بعد از مدتی فهمیدم این دوست بنده اصلا مذهب اش شیعه نیست و اهل تسنن است. و جالب تر آنکه حتی شبی از شب ها اطراف حرم دیدم آن دوست را.

موضوع زمانی جدی تر شد که فهمیدم این جریان مربوط به آن شخص نبوده است و بسیاری از جریانات اهل سنت ارادت ویژه به ائمه دارند. سال گذشته زمانی که در حال آمده کردن نشریه ای برای آستان قدس رضوی بودم، مصاحبه ای از یکی از علمای اهل سنت استان گلستان گرفتم. شخصیتی بود به نام آخوند فرهنمند. واقعا خالی از لطف نیست که برخی از جملات وی در آن مصاحبه را بخوانید. در واقع خوانده اید. پاراگراف ابتدایی متن صحبت های همین آخوند اهل تسنن است. البته در آن سخنرانی مطالب جالب دیگری هم که شاید برای عمده برادران ما قابل تصور نباشد آمده بود که از حوصله این نوشتار خارج است.

البته آن طرف قضیه هم سمپاشی های زیادی از نوع رابطه تشیع با اهل بیت توسط دشمنان قسم خورده اسلام، انجام شده است. تصوراتی مانند خان الامیر گفتن شیعیان پس از نماز و... . در حالی که حقیقت ماجرا آنطور که برادران اهل سنت فکر می کنند نیست.

به نظر می رسد گاهی اوقات کلید حل بسیاری از این گونه مشکلات در نوعی روابط مسالمت آمیز در چارچوب زندگی عادی افراد نهفته باشد. بسیاری از تصورات غلط نسبت به مذهب شخص دیگر و اعتقادات او عملا باعث داشتن پیش زمینه نسبت به آن فرد و موضع گرفتن و پیش داوری می شود که این خود عاملی است بر تفرقه هر چه بیشتر.