دوره صدارت آقای ظریف، را باید دوره عقب نشینی های پی در پی در همه مواضع دیپلماتیک جمهوری اسلامی دانست، که در عوض آن نیز دستاوردی برای ما نداشته است، چه آنکه رئیس جمهور نیز در آخرین دوره گفتگوی تلویزیونی خود به عدم اعتماد به آمریکا برای مذاکره در عرصه های دیگر اشاره کرد.

با گذشت بیش از چهار ماه از اجرائی شدن برجام و اعترافات پشت سرهم مقامات دولتی از صالحی و ظریف گرفته تا روحانی مبنی بر عدم اجرائی شدن تعهدات آمریکا و از همه مهمتر عدم مذاکره با آمریکا در مسائل دیگر، ظریف بار دیگر نمره ی برجام را بیست اعلام کرد.

سوال مهم اینجاست که ظریف دقیقا به کجای برجام نمره ی بیست داده است؟ به اجرای برجام؟ به تعهدات بر روی کاغذ هم که رهبر انقلاب از قول مذاکره کنندگان می گوید که نتوانسته اند همه ی خطوط قرمز را رعایت کنند. بنابراین معلوم نیست به کجا نمره ی بیست می دهد.

البته صحبت ما با ظریف بر روی برجام تنها نیست، که برجام سر کلاف سردرگم دوره ی صدارت اوست، فاجعه ی منا و فاجعه ی جرثقیل و التماس ظریف از امیر کویت یکی دیگر از مصادیق این صدرات ضعیف ظریف است. چقدر یک ایرانی احساس حقارت کرد وقتی ظریف در برابر امیر کویت دو زانو نشسته بود و خواهش و التماس می کرد که با مسئولین عربستان بتواند دیداری داشته باشد. از آن طرف چقدر یک ایرانی احساس عزت کرد وقتی با یک تهدید رهبر انقلاب ابدان مطهر تمام ایرانیان به کشور بازگشت.

نامه ی 120 خانواده ی شهدای منا در شکایت و شکوه از ظریف خود یکی از نشانه های ضعف ظریف در مسئولیت وزارت خارجه هست. اما یکی دیگر از این نقاط ضعف، سکوت در مقابل جنایت علیه تشیع نیجریه آن هم در سفر به این کشور، که اگر در این زمینه مسئولین وزارت خارجه سکوت می کردند، غصه کمتر  می شد. آنجا غصه بیشتر شد که جابر انصاری معاون ظریف رسما اعلام کرد که صحبتی در این زمینه در سفر ظریف به نیجریه نخواهد شد. آیا کشته شدن هزاران انسان به اندازه ی  یک محکومیت ساده هم ارزش نداشت؟ آیا ارزش های حقوق بشری در این جنایات زیر سوال نرفت؟

از جمله نقاط تاریک دیگر دوره ی صدارت ظریف، عزل امیر عبداللهیان از معاونت عربی-آفریقایی وزارت خارجه بود، که سبب ابدال قوی ترین قسمت این وزارتخانه به ضعیف ترین معاونت شد. امیر عبداللهیان دیپلمات حامی مقاومت بود که با اقدامات و رایزنی های خود تا حد قابل توجهی موجب تقویت جریان مقاومت در منطقه غرب آسیا بود.

اما جالب آنجا بود که شب قبل از اعلام عزل امیر عبداللهیان، العربیه فارسی، به عزل امیر عبداللهیان در راستای بهبودی روابط ایران با کشورهای حاشیه خلیج فارس اشاره کرد. بلافاصله بعد از این اقدام بود که رهبر شیعیان بحرین مورد محاکمه ی غیابی قرار گرفت و سلب تابعیت شد.

دوره ی صدارت آقای ظریف، را باید دوره ی عقب نشینی های پی در پی در همه ی مواضع دیپلماتیک جمهوری اسلامی دانست، که در عوض آن نیز دستاوردی برای ما نداشته است، چه آنکه رئیس جمهور نیز در آخرین دوره ی گفتگوی تلویزیونی خود به عدم اعتماد به آمریکا برای مذاکره در عرصه های دیگر اشاره کرد. حالا ما مانده ایم و نمره ی بیستی که آقای ظریف به عملکرد خود در برجام می دهد.