از گذشته تاکنون ورزش کشور خلوتگاه کسانی بوده که از هسته اصلی دولت جدا مانده‌اند.

به گزارش ثامن پرس، سال 1389 بود که سازمان تربیت‌بدنی و سازمان ملی جوانان با یکدیگر ادغام شدند و وزارت ورزش و جوانان تشکیل شد.

محمد عباسی اولین وزیری بود که سکان هدایت وزارت ورزش و جوانان را بر عهده گرفت. عباسی پیش از این که به عنوان وزیر ورزش و جوانان انتخاب شد وزیر تعاون بود و پس از تجمیع وزارت تعاون در وزارتخانه‌های کار و رفاه اجتماعی، او به عنوان وزیر ورزش و جوانان در دولت دهم به مجلس معرفی که با ۱۶۵ رای مثبت به عنوان اولین وزیر ورزش و جوانان مسئولیت این وزارتخانه تازه تاسیس را برعهده گرفت.

با روی کار آمدن دولت یازدهم، انتظار می‌رفت فردی به عنوان وزیر ورزش به مجلس شورای اسلامی معرفی شود که حداقل دارای یک مقبولیت نسبی در میان اهالی ورزش باشد. مسعود سلطانی‌فر، رضا صالحی امیری و نصرالله سجادی نتوانستند برای تصدی وزارت ورزش رای اعتماد مجلس شورای اسلامی را کسب کند. محمود گودرزی چهارمین گزینه‌ای بود که از سوی دولت به مجلس معرفی شد و نمایندگان خانه ملت که نمی‌خواستند وزارت ورزش و جوانان در بلاتکلیفی بماند به گودرزی رای اعتماد دادند.

گودرزی با وجود اینکه فردی ناآشنا برای اهالی ورزش بود اما پیش از حضور در وزارت ورزش و جوانان سابقه فعالیت در ورزش را داشته است از جمله سوابق گودرزی می‌توان به  ریاست فدراسیون تیراندازی (سال‌های 59 تا 61)، معاون فنی سازمان تربیت بدنی (سال‌های 59 تا 61)، مشاور آموزشی و تحقیقاتی رئیس سازمان تربیت بدنی (سال 65)، ریاست دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، عضویت در شورای بازنگری طرح جامع ورزش کشور و عضویت در انجمن علمی تربیت بدنی اشاره کرد که هیچ کدام از این سوابق در حد مدیریت کلان ورزش نبود و از همان زمان پیش‌بینی می‌شد که این مسئله در آینده مشکل‌ساز شود.

هر چند اگر مجلس شورای اسلامی به 3 گزینه قبلی هم رای اعتماد می‌داد تفاوت چندانی بین آنها و گودرزی وجود نداشت، با این حال پس از گذشت 3 سال و اندی از دولت یازدهم می‌توان به طور مبسوط عملکرد محمود گودرزی را در دوران حضورش در وزارت ورزش مورد بررسی قرار داد.
 

نگاه دولت به ورزش از گذشته تاکنون

از گذشته تاکنون ورزش کشور جولانگاه کسانی بوده که از هسته اصلی دولت جدا مانده‌اند افرادی که بدون آنکه تخصصی در مدیریت ورزشی داشته باشند. این مسئله در دورانی که سازمان تربیت بدنی وجود خارجی داشت بیشتر به چشم می‌آمد اما پس از ایجاد وزارت ورزش و جوانان هم اتفاق خاصی در این زمینه رخ نداد و در دولت‌های دهم و یازدهم حساسیتی برای انتخاب وزیر ورزش مشاهده نشد. شاید اگر حساسیتی که در انتخاب وزاری دیگر وجود داشت در انتخاب وزیر ورزش هم به کار گرفته می‌شد امروز شاهد وضعیت بغرنج ورزش کشور نبودیم.

زمانی که دولت حسن روحانی روی کار آمد همگان تصور می‌کردند با توجه به این که روحانی با شعار توجه به ورزش و جوانان روی کار آمد برای وزارت ورزش و جوانان فکری اساسی می‌شود و فردی با کارنامه‌ای قوی برای وزارت ورزش معرفی خواهد شد اما باز هم شاهد همان روال سابق بودیم و به وضوح قابل مشاهده بود که دولت نگاه جدی به ورزش ندارد تا جایی که رئیس دولت یازدهم انتخاب وزیر ورزش را به معاون اول خود سپرده بود.
 

وزیر ورزش با خصوصیات غیرورزشی

یکی از مسائلی که وزیر ورزش همیشه روی آن تاکید داشت این است که خودش را از جنس ورزش می‌داند و حتی عنوان شده بود که سال‌ها کشتی‌گیر بوده است، اما زمانی که او با کفش روی تشک کشتی رفت مشخص شد که گودرزی با بدیهی‌ترین مسائلی که به ورزش مربوط است نا‌آشنا است. بدون شک هر کسی که کمترین آشنایی با ورزش دارد به خوبی می‌داند که نباید با کفش روی تشک کشتی رفت. با این حال نباید به این مسئله اکتفا کرد و او در موضوعات مختلف تصمیماتی اتخاذ کرد که درصد قابل توجهی از آن قابل توجیه نبود. تصمیماتی که باعث شد گودرزی کمترین محبوبیت را نسبت به دیگر وزاری دولت یازدهم در بین مردم داشته باشد.

 

ورزش کشور، جوالانگاه مدیران بیکار/ چرا گودرزی محبوب نیست؟

 

وزیر ورزش و مجامع بین‌المللی

گودرزی در طول دورانی که سکان وزارت ورزش را بر عهده داشت بیشتر از هر چیزی به تصمیم‌گیری پیرامون فوتبال ایران علاقه‌مند بوده و از مسائل مهمی همچون نقش‌آفرینی در مجامع‌ بین‌المللی غافل بوده است. هفته گذشته بود که المپیک ریو به پایان رسید و گودرزی ترجیح داد به برزیل نرود تا با این کار عدم علاقه‌اش به سفرهای خارجی را ثابت کند. در حالی که در المپیک ریو بسیاری از مسئولان ورزش کشورهای مختلف حضور داشتند و فضای خوبی برای رایزنی‌های ورزشی وجود داشت اما گودرزی از سفر به ریو امتناع کرد تا به جای او بسیاری از مدیران میانی وزارت ورزش عازم المپیک شوند در حالیکه اعزام این مدیران به ریو هیچ ضرورتی نداشت.

در طول این 3 سال اخیر روسای فدراسیون‌های بوکس، کشتی و وزنه‌برداری به ایران آمدند و دیدارهایی با مسئولان ورزش کشور داشتند. بدون شک حضور این شخصیت‌های تاثیرگذار  ورزش دنیا در ایران می‌توانست منشاء رشد بوکس، کشتی و وزنه‌برداری شود اما حضور آنها هیچ منفعتی برای ورزش کشورمان به وجود نیاورد تا جایی که در المپیک ریو ناداوری‌های زیادی در این 3 رشته صورت گرفت و شاید اگر با فدراسیون‌های جهانی رشته‌های مذکور تعامل مناسبی وجود داشت این مسائل در ریو رخ نمی‌داد.

انتهای پیام/